"เด็กชายสนั่น เป็นเด็กดี เด็กชายสนั่น ชอบไปโรงเรียน"
"เด็กชายสนั่น เป็นเด็กดี เด็กชายสนั่น ชอบไปโรงเรียน"
วันแรกๆ ของการไปเรียนซัมเมอร์ที่ผ่านมา พ่อสอนให้ลูกคิดท่องประโยคข้างต้นบ่อยๆ แล้วถามด้วยว่า ลูกคิดอยากเป็นเด็กดีเหมือนเด็กชายสนั่นรึเปล่า? "ลูกคิดอยากเป็นค่ะ" ถ้าอย่างนั้นก็ต้องไปโรงเรียน ที่โรงเรียนมีเพื่อนเยอะแยะเลย มีของเล่นมากกว่าที่บ้านอีก คุณครูก็ใจดีด้วย
แต่ในบทบาทตอนอยู่ที่บ้าน คนที่แสดงเป็นคุณครู กลับกลายเป็นแม่ซะส่วนใหญ่ ทั้งขวนขวายหาหนังสือ สื่อการเรียนการสอน เล่านิทาน สอนการบ้าน แบบฝีกหัด -- ดูคร่ำเคร่งและกลัวว่าลูกคิดจะพัฒนาการช้าส่วนพ่อ (เด็กชายสนั่น) ดูจะไม่ค่อยใส่ใจเท่าไรนะคะ พ่อเชื่อว่าทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ที่ความตั้งใจ อย่างลูกคิดเนี่ย ถ้าสนุกและสนใจ ความตั้งใจก็จะตามมา ไล่ทันเพื่อนๆ แน่นอน ดูพ่อมั่นใจจริงๆ พ่อบอกว่าสิ่งที่ต้องทำ คือ สร้างทัศนคติ ให้ลูกรู้สึกว่าการเรียนรู้เป็นเรื่องสนุก เท่านั้นก็จบแล้ว (จะทันไม่ทันเพื่อน ไม่ใช่เรื่องใหญ่)
แต่ถึงอย่างไรด้วยความเป็นเด็ก ซึ่งสมาธิยังไม่มั่นคงเหมือนผู้ใหญ่ ก็ยังจำเป็นต้องมีคุณครูระเบียบประจำบ้านไว้ด้วย เพื่อไม่ให้เป๋ -- ลูกคิดโชคดีจังมีทั้งสองแบบ และลูกคิดก็รักคุณครูในบ้านทั้งสองคนที่สุดในโลกเลยค่ะ
