พวกเราไปด้วยกันพ่อแม่ลูก กับครอบครัวต้นหม่อนพ่อแม่ลูกเหมือนกัน บวกพี่แป้งไปอีกหนึ่งคน คราวนี้ให้พ่อๆ ลงเล่นน้ำกับลูก โดยแม่ๆ นั่งรอขอบสระ เรื่องกระโดดน้ำ กินน้ำหลายอึก ที่บางแสนลูกคิดเคยมาแล้ว ไม่กลัวซักนิด โดดตูมๆ วันนี้ก็เหมือนกัน กระโดดโชว์ต้นหม่อนไป 3-4 รอบ สบายมาก
เห็นแม่กับป้าหมวยนั่งคุยกันอยู่ข้างสระออกรส ลูกคิดเลยปีนขึ้นไปขอแจมบ้าง ระหว่างนั้นพี่แป้งจะมายืมห่วงลมยางลูกคิดไปเล่น ด้วยความเป็นคนหวงของ กรี๊ดสุดใจ ยังไงก็ไม่ยอม ไปละ ลูกคิดสอดตัวเข้าห่วงลมยางได้ เดินออกไปอาดๆ ด้วยความห้าวกระโดดน้ำตู้ม โดยพ่ออยู่ปลายสระโน่น ลุงวันชัยกับต้นหม่อนอยู่อีกฟากสระนู่น พี่แป้งอยู่ไหนลูกคิดไม่เห็น
หลังเหตุการณ์ ลูกคิดขึ้นมานั่งกินขนมพักใหญ่ ร้องจะกินฮานามิ จนป้าหมวยต้องเดินออกไปซื้อมาเอาใจ สักพักลูกคิดยอมลงเล่นน้ำในสระได้อีก แต่ไม่กล้ากระโดดแล้วค่ะ และก็ต้องอยู่ใกล้ๆ พ่อตลอดเวลาด้วย -- กลับมาบ้านพ่อถามว่า ลูกคิดจะกระโดดอีกมั้ย ลูกคิดได้แต่ยิ้มและพยักหน้าหงึกๆ
ป้าหมวยเล่าบรรายากาศของเหตุการณ์ พอขำขำว่า จริงๆ ลูกคิดก็กำลังทะลึ่งตัวตีขาขึ้นมา ด้วยสัญชาตญาณเอาชีวิตรอดได้อยู่ แต่พอแม่กระโดดลงไปก็พากันจมดิ่งลงอีกหนึ่งรอบ ก่อนที่จะมีคนมาช่วย ฝ่ายแม่ก็เล่าว่า ไม่รู้เหมือนกัน ไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองกินน้ำไปกี่อึก พยายามอย่างเดียวจะดันก้นลูกคิดขึ้นมาจากน้ำให้ได้เท่านั้นเอง
พ่อบอกว่าไม่น่าแปลกใจหรอกค่ะ ที่แม่กระโดดน้ำลงไปช่วยลูกคิด โดยไม่ได้กลัวอะไรเลยในตอนนั้น ทั้งที่ตัวแม่เองก็ว่ายน้ำไม่เป็น เพราะอะไรหรือคะ ก็เพราะแม่น้ำคือคนที่รักและเป็นห่วงลูกคิดมากที่สุดนั่นเอง -- ลูกคิดก็รักแม่น้ำมากที่สุดเหมือนกัน ภูมิใจที่เกิดมาเป็นลูกแม่ค่ะ
ภาพประกอบ: http://www.istockphoto.com
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น